سابقه و هدف: ضایعات خودآزردگی(Self-inflected)  به دنبال صدمه زدن غیرارادی فرد به خود ایجاد می شوند. بیماران اغلب از این عادات صدمه زننده آگاه نیستند. این صدمات در ناحیه دهان می تواند منجر به هیپرکراتوز، تورم، زخم، تحلیل لثه، ژنژیویت و یا پریودنتیت شود. یک مورد تخریب پریودنتال در یک کودک مبتلا به اختلال عادتی گزارش می شود.گزارش مورد: بیمار پسر بچه یازده ساله ای است که با شکایت درد و تورم در سطح لینگوال دندانهای قدامی پایین و لقی این دندانها مراجعه کرد. در معاینه یک آبسه پریودنتال نسبتا وسیع همراه با عمق پروب 11 میلیمتر مشاهده شد. در گرفتن تاریخچه مشخص شد که بیمار عادت به فشردن ناخن انگشت خود بین این دندانها را دارد. این اختلال عادتی بدنبال یک استرس شدید از 4 سال گذشته آغاز شده بود. پس از دادن آگاهی و ترک عادت مخرب و ارجاع به روانپزشک نسبت به درمان فاز اول پریودنتال و ادنتوپلاستی و درمان آنتی بیوتیکی اقدام شد. در پیگیری ماه سوم و ششم، بهبود لقی دندانها و سلامت کامل پریودنتال (عمق طبیعی شیار لثه) مشاهده شد.نتیجه گیری: تشخیص و حذف ترومای ناشی از عادت مخرب دهانی، منجر به بهبود لقی و سلامت پریودنتال دندانها خواهد شد که این مساله نشاندهنده اهمیت عادات دهانی مخرب حاصل از استرسهای روانی احتمالی است.

این مطالعه با هدف بررسی شیوع حرکات عادتی/ کلیشه ای، در کودکان شهر ارومیه انجام گردید. 300 کودک 4-12 ساله از 13 مهد کودک و دبستان به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب و از طریق مراکز فوق الذکر برای کودکان و والدین آنها دعوتنامه ارسال گردید و با استفاده از پرسشنامه معتبر، شیوع حرکات بررسی شد. 167 پسر (56 درصد) و 133 دختر (44 درصد) مورد بررسی قرار گرفتند. تقریبا 50 درصد از کودکان (149 نفر)، مبتلا به یک نوع حرکت عادتی بودند.شایع ترین موارد یافت شده: دندان قروچه 16 درصد، سر کوبیدن 13 درصد، کشیدن مو 8 درصد، ناخن جویدن 7 درصد و انگشت مکیدن 6 درصد بود. بین جنسیت و حرکت عادتی رابطه ای یافت نشد، به جز در مورد سر کوبیدن که در پسرها شایع تر بود (P<0.001). همچنین ارتباط آماری معنی داری بین تحصیلات، شغل و رفتار والدین با کودک و حرکت عادتی یافت نشد.یافته های این مطالعه حاکی از آن است که شیوع انواع حرکات عادتی در کودکان بالاست. لذا توصیه می شود مطالعات گسترده تری در مورد بررسی آن انجام شود.

مقدمه و اهداف: تقریبا 15-20% بارداریهای کلینیکی به سقط های غیرارادی ختم می شوند. نسبت اختلالات کروموزومی در این دسته از سقط ها 50% میباشد. تغییرات کروموزومی در یکی از والدین سهم بزرگی از این گروه ضایعات را دارد، (آمار جهانی 6-3 درصد).این نتایج حاصل از تولید گامت و امبریوها با مجموعه های کروموزومی بالانس نشده است. نتایج کلینیکی ناشی از گامتهای غیرنرمال شامل نازایی، سقط های تکراری و تولد کودکان دارای مالفورمیشن میباشد.تاکنون مطالعه بمنظور تعیین توزیع اختلالات کروموزومی در والدین دچار سقط جنین در این استان (خوزستان) صورت نگرفته است.هدف از انجام این مطالعه ارزیابی فرکانس و طبیعت تغییرات کروموزومی که منجر به سقط های تکراری در استان خوزستان می شوند، می باشد که به پزشکان، از طریق افزایش آگاهی آنها در زمینه فرکانس اختلالات سایتوژنتیک سقط های تکراری، کمک می نماید، همچنین مقایسه هایی را در این زمینه با دیگر کشورها و مراکز تحقیقاتی ارایه میدهد.این تحقیق زوجهایی با سقط های تکراری که در مدت یکسال مورد مطالعه قرار گرفته و برای درمان مراجعه کرده اند را در برمی گیرد که 142 مورد بودند.مواد و روش ها: بمنظور اجرای آنالیز سایتوژنتیک روتین 3cc خون محیطی از مراجعه کنندگان گرفته شد و سپس روی لنفوسیتهای کشت داده شده در مرحله پروفاز، کولشیسین ریخته شد تا کروموزوم ها تثبیت شوند سپس به روش G-Banding شناسایی دسته بندی شدند.یافته ها: در بررسی که روی 116 مورد مراجعه کننده با شکایت سقط عادتی (مکرر) انجام شد. سن خانمها بین 43-20 سال با میانگین سنی (SD=4.75)28 و سن آقایان بین 44-22 سال و میانگین سنی 32.8 سال (SD=4.86) بوده است. تعداد سقط ها بین 5-2 مورد و با میانگین 2.82 (تعداد فرد/ تعداد سقط) و (SD=0.88) بوده است.8 زن (12.7) و 6 مرد (11.3) دارای کاریوتیپ غیرطبیعی بودند.این اختلالات کروموزومی مشتمل بر 4 مورد ترانس لوکاسیون، 1 مورد حذف، 8 مورد موزائیسم، 1 مورد inversion می باشد. در میان موارد با کاریوتیپ غیرنرمال، میانگین سن مادران 29 و SD=3.25 بوده است.متوسط تعداد سقط ها برای هر فرد با کاریوتیپ غیرطبیعی (فرد/ سقط) 3.07 و SD=0.83 بوده است.نتیجه گیری: همبستگی اختلالات کروموزومی به تعداد سقط یک و نیم برابر همبستگی وجود اختلالات کروموزومی به سن مادر است.

مقدمه و هدف: زیروبمی عادتی ادراک مرتبط با میانگین فرکانس پایه ای گفتاری می باشد. در ارزیابی های بالینی مراجعان، به بررسی این مساله پرداخته می شود که آیا زیروبمی عادتی فرد در محدوده طبیعی برای او قرار دارد. از آنجا که زیروبمی غیرطبیعی یک ویژگی شایع در خیلی از بیماری های صوت است، ارزیابی زیروبمی عادتی و فاکتورهای موثر بر آن، ممکن است به متخصصان کمک کند که وجود و میزان اختلال صوت را تعیین کنند. در پژوهش حاضر، هدف بررسی تاثیر دیرش نمونه گفتار، بر زیروبمی عادتی فرد می باشد.روش کار: در پژوهش حاضر، فرکانس پایه گفتاری 30 زن طبیعی فاقد اختلال صوت، در محدوده سنی 18 تا 30 سال با استفاده ازنرم افزار praat در یک تکلیف شمارش 60 ثانیه ای، که سه بار انجام و سپس میانگین گیری شد، بدست آمد. هم چنین باید شرکت کنندگان معیارهای ورود پژوهش را دارا باشند.نتایج: میانگین فرکانس پایه گفتاری در محدوده زمانی 0-1 ثانیه: 218.87±19.22، در محدوده زمانی 0-5 ثانیه 211.00±19.56، در محدوده زمانی 0-15 ثانیه 202.65±19.50، در محدوده زمانی 0-30 ثانیه 219.07±105.49 و در محدوده زمانی 0-60 ثانیه 215.86±103.33 بود. تحلیل واریانس در اندازه های مکرر نشان داد میانگین فرکانس پایه گفتاری با محدوده زمانی ارتباط معنا دار آماری دارد (p£0.001؛ F=47)نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر نشان داد که دیرش نمونه گفتاری تاثیر مستقیمی بر زیروبمی عادتی فرد دارد.

هدف: مقایسه روش های سیتوژنتیک در ارزیابی پرتوگیری شغلی پرتوکاران پزشکی و بررسی بروز واکنش عادتی در آنان نسبت به پرتوگیریهای بالاتر بعدیمواد و روشها: با بهره گیری از دو روش آنالیز بیراهی های کروموزومی و شمارش میکرونوکلئی در لنفوسیتهای متوقف شده در مرحله سیتوکیناز (CBMN: Cytokinesis- Blocked Micronucleus Study) واکنش سیتوژنتیک لنفوسیتهای خون 24 پرتوکار پزشکی قبل و بعد از یک و دو گری پرتودهی اشعه گاما با افراد شاهد مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: میزان زمینه آسیبهای کروموزومی و میکرونوکلئی در پرتوکاران به صورت معنی دار بالاتر از گروه شاهد می باشد (P<0.05). پس از یک و دوگری پرتودهی در شرایط in vitro به نمونه ها، میزان آسیبهای کروموزومی و یا میکرونوکلئی در گروه پرتوکار کمتر از گروه شاهد است (P<0.05).نتیجه گیری: نتایج نشان دهنده بالاتر بودن میزان صدمات ژنتیکی زمینه، علیرغم رعایت محدوده های مجاز پرتو گیری شغلی توسط پرتوکاران است، ولی در عوض به سبب القای یک واکنش عادتی در سلولهایی که در معرض دوزهای کم و مزمن اشعه یونیزان بوده اند، میزان بیراهی های کروموزومی یا تعداد میکرونوکلئی در پرتوکاران پس از دریافت دوزهای بالای پرتو نسبت به گروه شاهد کمتر بوده است.تشابه نتایج کیفی هر دو روش مورد استفاده، امکان جایگزینی روشهای ساده تر را به جای روشهای پیچیده تر و وقت گیر مطرح می سازد.

زمینه و اهداف: تحقیقات بسیاری راجع به تبدیل عادتی تنفس بینی به دهانی بینی در شرایط ورزش صورت گرفته ولی تاکنون مقایسه کمی بین زمان تبدیل عادتی و اجباری تنفس بینی به دهانی بینی در شرایط ورزش بعمل نیامده است. تحقیق حاضر به منظور تعیین زمان تبدیل عادتی و اجباری تنفس بینی به دهانی بینی در شرایط ورزش انجام گرفت.روش بررسی: ده نفر داوطلب مذکر و ده نفر داوطلب مونث در فاصله سنی 20±2 سال بطور تصادفی ساده انتخاب گردیدند. آزمایش در دو پروتکل ورزشی با بار کاری افزایش یابنده روی ارگومتر به اجرا درآمد. در پروتکل اول آزمایش تا زمان آغاز تنفس دهانی بصورت عادتی و در پروتکل دوم آزمایش با دهان بسته تا زمان آغاز تنفس دهانی بصورت اجباری انجام شد و زمان تبدیل تنفس بینی به دهانی بینی و میزان تهویه در هر دو پروتکل تعیین گردیدند.یافته ها: زمان عادتی و اجباری آغاز تنفس دهانی بترتیب برابر 152.68±11.85 و 464.7±12.88 ثانیه در جنس مذکر و 157.75±19.64 و 271.43±12 ثانیه در جنس مونث بود. در پروتکل عادتی بین زمان تبدیل و میزان بار کاری و در پروتکل اجباری بین زمان تبدیل با افزایش تهویه و همچنین میزان بار کاری همبستگی معنی دار وجود داشت.نتیجه گیری: نتایج حاضر حاکی از طولانیتر بودن زمان شروع تنفس بینی دهانی در وضعیت اجباری در مقایسه با وضعیت عادتی در افراد مذکر بوده و زمان شروع عادتی در هر دو جنس کوتاهتر از زمان اجباری آن می باشد. همچنین افراد مونث از شیب تهویه ای بالاتری در زمان تبدیل برخوردارند.